All rights reserved.
Badania ekologiczne prowadzone nad grzybami mikroskopijnymi z rzędu Erysiphales wymagają bardzo często zbierania tych
pasożytów w środowisku, w którym naturalnie one występują. Najważniejszym zadaniem, które umożliwia prowadzenie
dalszych badań jest oczywiście znalezienie w terenie rośliny z objawami porażenia mączniakowcem. Duże znaczenie dla
odnajdywania porażonych przez grzyby roślin ma zatem znajomość gatunków gospodarzy, symptomów choroby, biologii
rozwoju pasożytów i wymagań środowiska zapewniających optymalny rozwój rośliny gospodarza. Biorąc pod uwagę fakt że
objawy chorobowe powodowane przez
Erysiphales są zwykle łatwe do zauważenia, zbieranie tych grzybów w terenie nie jest  
zbyt trudne. Trudności mogą sprawiać jedynie gatunki, których stadium konidialne jest słabo zaznaczone i wcześnie zanika. Na
poprawne oznaczenie grzybów ma także wpływ zbieranie ich w stadium, w którym dojrzałe są ich otocznie. Najbardziej
odpowiednim okresem na zbieranie maczniakowców w terenie są późne miesiące letnie i cała jesień.  Poszukując w terenie
roślin porażonych grzybami wykorzystuje się rożne metody badawcze m.in metodę marszrutową i metodę stałych powierzchnii
badawczych. Najczęściej stosowana jest metoda marszrutowa, znana także jako topograficzna. Polega ona na przeszukiwaniu
wybranych obszarów i zbieraniu napotkanych okazów.

Podstawowym sposobem przechowywania mączniakowców jest zielnik. W trakcie prac terenowych zbiera się całe rośliny lub ich
fragmenty. Lepiej jednak próbować pozyskiwać kompletną roślinę, gdy to tylko możliwe razem z kwiatami lub owocami, co
niejednokrotnie bardzo pomaga w prawidłowym oznaczeniu żywiciela i grzyba pasożytniczego.
 Jeśli mamy doczynienia z
gatunkami mączniakowców, których otocznie dojrzewają dopiero po przezimowaniu konieczna jest inna metoda. W takim
przypadku porażone rośliny zbierać należy jak najpóźniej, a nastepnie przechowywać je podczas zimy w  warunkach zbliżonych
do naturalnych. Do zielnika włącza się je dopiero po wykształceniu askospor.

Zbierane w terenie rośliny suszy się w bibułach lub papierze gazetowym. Ostatnio popularne staję się też suszenie w
specjalnych suszarkach do grzybów, jednak metoda ta sprawdza się w przypadku niewielkich rozmiarów roślin lub ich
fragmentów. Jej zaletą jest natomiast szybkość suszenia. Nakeży pamiętać aby przed suszeniem sprawdzić czy na roślinie nie
rozwijąją się grzyby pleśniowe np. z rodzaju
Cladosporium. Mogą one bowiem w przyszłosci zniszczyć zasuszony materiał. Samo
suszenie także nie powinno trwać długo, ponieważ sprzyja rozwojowi pleśni. Przypsieszyć suszenie można w bardzo prosty
sposób - wystarczy pamiętać o częstej wymianie papieru.
Kilka słów o metodach badawczych
E R Y S I P H A L E S
Mączniakowce